بسیاری از معروفترین ترانه‌های خوانندگانی مثل «خوزه خوزه»ی مکزیکی، «خولیو ایگله‌زیاس» و «روسیو خورادو»ی اسپانیائی کار همین هنرمند شناخته شده است. تا آنجا که به پیله‌ی من به موسیقی فلامنکو مربوط می‌شود می‌توانم به جرات بگویم که هیچ آلبومی در موسیقی فلامنکو را شنیدنی‌تر، هنزمندانه‌تر، لطیف‌تر و تاثیرگذارتر از آلبوم «خِرِز برای مانوئل آلخاندرو می‌خواند» نمی‌دانم. «خِرِز» نام شهری است در جنوب غربی اسپانیا در ایالت آندلس که زادگاه بسیاری از کولی‌ها و فلامنکوخوانان صاحب نام دیروز و امروز بوده است، و نام آلبوم برمی‌گردد به این واقعیت که بسیاری از آنان در این آلبوم آثار فلامنکوی «مانوئل آلخاندرو» را به رهبری خود او می‌خوانند؛ خوانندگانی در ردیف «خوزه مرسه»، «پاکرا در خِرِز» و «لا ماکانیتا» که هر کدام دو ترانه از این مجموعه‌ی دوازده‌گانه را خوانده‌اند.

من قبلا بسیاری از ترانه‌های این آلبوم را به فارسی برگردانده و در همین صفحه آورده‌ام مثل «سرم را در راه عشق تو خواهم باخت» و «دختره برام می‌میره» و چندتای دیگر. حالا از توضیح بیشتر در می‌گذرم و سه اجرای متفاوت از یکی از ترانه‌های زیبای او را در اختیارتان می‌گذارم و در پایان نیز برگردان فارسی آن را خواهید خواند. نام ترانه همان است که در پیشانی این مطلب می‌بینید، و اما اجراها یکی با صدای «بی‌سنته سوتو» است که از همان آلبوم نامبرده برداشته‌ام، و دوتای دیگر یکی اجرای «روسیو خورادو» است تنها یک سال پیش از مرگش، و یکی هم ویدئو کلیپی است از اجرای  پانزده سال پیش از مرگش که این آخری را اتفاقی در یوتیوپ یافتم.